Hoe begin je met schrijven? (Zonder te verdwalen in je eigen hoofd)
Schrijven kun je leren. Zeggen ze.
Als kind op de basisschool dacht ik vooral: “Leuk voor andere mensen.” Ik was een ’90 kid met een hoofd als een soort Discovery Channel zonder afstandsbediening. Tijdens schrijfopdrachten verdwaalde ik sneller dan m’n pen op papier kon zetten.De leraar zei dan na een half uurtje:
“Oké, rond maar af.”
En ik?
Ik had net tig keer diep ademgehaald, een gum verbruikt en één zinnetje geschreven: “Het was een mooie dag…” – gevolgd door twintig minuten interne chaos, inclusief een denkbeeldige soundtrack. En een hoop stress want ik had nog maar één zinnetje.
Fast-forward, meer dan dertig jaar later, en ik ben erachter gekomen dat ik het tóch wel wil leren. Schrijven. Niet omdat ik nu ineens ordelijk ben geworden (spoiler: nee), maar omdat ik iets te vertellen heb over de wereld in mij. Of in elk geval iets te typen, schrappen en herkauwen tot het ergens op lijkt.
* Hoe?